از شیرین کننده های مصنوعی چه می دانید؟ | تغذیه سالم

از شیرین کننده های مصنوعی چه میدونید؟

از شیرین کننده های مصنوعی چه میدونید؟

در این مقاله، توضیح کاملی از شیرین کننده های مصنوعی که کنار گذاشته شدن، و یا در حال گسترش هستن رو براتون میگیم. روش کشف شیرین کننده های مصنوعی، می تونه از صحنه های فیلم کمدی سنتی «پروفسور دیوونه » جری لوئیس هم خنده دارتر باشه.

در سال ۱۸۷۹، ایرا رمیسن، دکتر و محقق دانشگاه جون هاپکینز در بالتیمور، فهمید ماده مشتقی که از قطران زغال سنگ بدست اومده، و بطور اتفاقی روی دستش ریخته، طعم شیرینی داره! این کار اون، باعث پیدایش ساخارین شد (یه شیرین کننده مصنوعی که امروزه در خیلی از چاشنیای رژیمی، به عنوان ماده ای «شیرین و کم کالری» شناخته می شه و این اصطلاح، معروف ترین نام تجاری واسه جایگزینای شکر شامل ساخارین در حال حاضره.)

حالا، بیشتر از گذشت ۱۲۵ سال، ساخارین دیگه تنها نیس و به لیست رو به رشد شیرین کننده های مصنوعی پیوسته س که ساختارهای شیمیایی و موارد مصرف مختلفی دارن، از جمله پتاسیم آسه سولفام، اسپارتام، سوکرالوز، دی-تاگاتوز، و شیرین کننده های جدید دیگه.

این اجناس، جانشین شکر می شن. مثلا می تونن بجای شربت ذرت، در خیلی از نوشابه ها و نوشیدنیای شیرین، مورد استفاده قرار گیرند. هر چند که این شیرینی، در همه چیز از شکلات گرفته تا سس کچاپ، آدامس، بستنی، و نوشیدنیای غیر الکلی هست، اما شیرین کننده های مصنوعی بی خطر هستن؟

می تونن به مردم کمک کنن که وزن اضافی شون رو کم کنن؟

و اونا باید چه نقشی در رژیم غذایی هر فرد داشته باشن؟

شیرین کننده های مصنوعی، که جایگزینای شکر هم نامیده می شن، ترکیباتی هستن که شیرینی شکر رو بدون کالری مشابه، جفت و جور می کنن. اونا بین ۳۰ تا ۸۰۰۰ بار شیرین تر از شکر هستن، و در نتیجه در مقایسه با غذاهای جفت و جور شده با شکر معمولی (ساکارز)، کالری بسیار کمتری دارن. هر گرم از شکر تصفیه شده ۴ کالری داره. اما خیلی از جایگزینای شکر در هر گرم، صفر کالری دارن!

فیلیس روکسلند، متخصص تغذیه میگه: شیرین کننده های مصنوعی می تونن در کاهش وزن و کنترل دیابت، تاثیر زیادی داشته باشن. این شیرین کننده ها به آدمایی که به اندازه شکر، کربوهیدرات، و کالری مصرفی شون اهمیت میدن، این امکان رو میده که طیف وسیعتری از غذاهایی رو که مجاز به مصرفشون نیستن، یا باید به مقدار ناچیزی بخورند، مصرف کنن.

یعنی، شیرین کننده های مصنوعی به مردم این امکان رو میدن که بمدت طولانی تری به رژیم غذایی خوب، معتقد باشن. تو یه رژیم غذایی، شیرین کننده های مصنوعی به عنوان غذاهای آزاد در نظر گرفته می شن. جایگزینای شکر مانند کربوهیدراتها، چربی یا چیزای دیگه شمرده نمی شن.

روت کاوا، دکتر و رئیس تغذیه در انجمن علوم و بهداشت آمریکا، در شهر نیویورک میگه: این اجناس اگه بطور مناسب در آدمایی مانند بیماران دیابتی که نیاز به کنترل قند مصرفی دارن، و در آدمایی که دارای اضافه وزن هستن استفاده شه، می تونه به درد بخور باشه.

شیرین کننده های مصنوعی روی سطح قند خون تاثیری نمی ذارن، اما بعضی از غذاهای شامل شیرین کننده های مصنوعی، بخاطر کربوهیدراتا و پروتئینای دیگری که در این غذاها هست، هنوزم روی قند خون تاثیر می ذارن!

یعنی، در حالیکه غذاهای شامل شیرین کننده های مصنوعی بدون شکر هستن، اما ممکنه بدون کربوهیدرات نباشن.

کاوا میگه فقط، چون یه غذا بجای شکر، شامل شیرین کننده های مصنوعیه، به این معنی نیس که مصرف اون به طور کامل آزاده. اون میگه: کالریا، کلید اصلی کاهش وزن هستن. اگه شما یه نوشابه رژیمی رو جانشین یه نوشابه قندی کنین، ۱۰۰ کالری کمتر مصرف کردین، اما اگه بجای دو عدد شیرینی معمولی، ۱۵ عدد شیرینی بدون شکر (که کالری داره) استفاده کنین، اصلا به خودتون کمکی نکردین!

مایکل جاکوبسن، دکتر و مدیر اجرایی مرکز علمی منافع عمومی در واشنگتن میگه: اگه کسی تلاش داره که کالری رو کم کنه و وزنش رو پایین بیاره، شیرین کننندهای مصنوعی می تونن به نوشیدنیای شیرین نشده و دیگه اجناس، طعم شیرین اضافه کنن. کسائی که مقدار زیادی غذاهای شامل شیرین کننده های مصنوعی مصرف می کنن، باید درمورد رژیم غذایی شون تجدید نظر کنن، و لازمه مواد غذایی طبیعی مصرف کنن.

اون میگه: من فکر نمی کنم که اصلا احتیاجی به شیرین کننده های مصنوعی باشه. هول و ترس دارم که در بعضی موارد، مردم واسه ناهار، یه نوشابه رژیمی بخورند و بعد با خوردن چند قاشق غذاخوری بستنی، اون کالریای ذخیره شده رو جبران کنن.

جاکوبسن خاطر نشون می کنه: به کار گیری جایگزینای شکر، به جای شکر می تونه خطر دچار شدن به پوسیدگی دندون رو کم کنه، اما اسید موجود در نوشابه های رژیمی، هنوزم می تونه در فرسایش دندانی نقش داشته باشه.

گذشته ساخارین

اونطور که از گذشته ساخارین پیداست (که از دهه ۱۹۷۰ شروع شد) مردم همیشه نگران خطرات اون بودن، مخصوصا در مورد سرطان. در سال ۱۹۷۷، اداره غذا و داروی آمریکا، تلاش کرد که این شیرین کننده رو ممنوع کنه، چون مطالعه روی حیوانات، نشون داده بود که باعث سرطان مثانه، رحم، تخمدان، پوست، و دیگه ارگانای بدن می شه.

اما صنایع غذایی، دخالت کردن و از مجلس خواستن که با یه برچسب اخطار دهنده (که تا همین اواخر به این منوال بود) اونو در بازار نگه داره: «به کار گیری این محصول، ممکنه واسه سلامتی شما خطرناک باشه. این محصول شامل ساخارینه، که مشخص شده در حیوانات آزمایشگاهی باعث سرطان می شه.»

در اواخر دهه ، شورای کنترل کالری، گفت که نگرانی اصلی در مورد سلامتی ساخارین، مربوط به سرطان مثانه در موشای صحرایی نر بوده، و نه آدما.

اونا توضیح دادن که تحقیقات بیشتر، نشون داده که موشای صحرایی نر، زمینه خاصی واسه دچار شدن به سرطان مثانه دارن، و در نتیجه موسسات ملی بهداشت، ساخارین رو از لیست عوامل سرطان زای خود حذف کرد.

کاوا یادآوری می کنه: مجلس، بدلیل عکس العمل شدید به ممنوع بودن، «نه» گفت، اما اعلام کرد که باید یه اخطار وجود داشته باشه. تازگیا مجلس، ساخارین رو از لیست موادی که مصرف اون در دوز بالا ممکنه باعث سرطان مثانه در موشای صحرایی نر شه (نه در موشهای ماده یا هرکی دیگه) حذف کرده. به گفته موسسه ملی سرطان، هیچ دلایل علمی مبنی بر اینکه مصرف هر کدوم از این شیرین کننده های مصنوعی تایید شده در امریکا، باعث سرطان می شه، وجود نداره.

اما تنها نگرانی در مورد شیرین کننده های مصنوعی، خطر سرطان نیس!

کاوا میگه: احساس من اینه که شیرین کننده های مصنوعی، بی خطر هستن. تنها اخطار، در مورد مصرف اسپارتام در بعضی از افراد گرفتار به یه مریضی نادر که به عنوان «فنیل کتونوری» (PKU) معروفه، هستش. این افراد، قادر به سوخت و ساز فنیل آلانین نمی باشن. این مریضی موقع تولد، از راه برنامه غربالگری اجباری تشخیص داده می شه.

جاکوبسن میگه: در کوتاه مدت، بعضی از افراد پس از مصرف مواد غذایی شیرین شده با اسپارتام، دچار سردرد می شن. الکل قند، از نظر فنی، مصنوعی در نظر گرفته نمی شه، اما می تونه در بعضی از افراد، باعث نفخ و اسهال شه و این مسئله می تونه با مصرف ۵۰ گرم الکل قند، اتفاق بیفته. این شیرین کننده ها شامل سوربیتول هستن.

به گفته سازمان غذا و داروی آمریکا، لاکتیتول و مانیتول نسبت به شکر، کالری کمتری دارن، پوسیدگی دندون رو افزایش نمی دن و باعث بالا رفتن قند خون هم نمی شن.

جاکوبسن میگه: بعضی از این شیرین کننده ها ممکنه باعث اسهال شدید شن، و مردم باید به این موضوع توجه کنن.

اما راه حل، شناخت بدنتون و محدودیتای اون هستش. روکسلند میگه: بعضی وقتا روی بسته مواد غذایی نوشته می شه که مصرف زیادتر از اندازه، ممکنه تاثیر ملین داشته باشه. اما این معنیش اینه که دو عدد خوشبو کننده نعناعی واسه شما مضره؟

من آدمایی رو می شناسم که با خوردن آدامس، اسهال وحشتناکی می گیرن! هم اینکه کسائی هم هستن که با وجود جویدن یه بسته کامل آدامس، خوب و سرحال هستن.

مصرف زیادتر از اندازه

تا اونجا که به شیرین کننده های الکلی بدون شکر مربوط می شه، روکسلند، پتانسیل زیادی واسه مصرف زیادتر از اندازه اونا نمی بینه. اون میگه: حتی اگه شخصی در مصرف بستنیای میوه ای یا خامه ای زیاده روی کنه، تا زمانیکه رژیم غذایی اش سالم باشه، مشکلی وجود نداره، چون اونا شاید در چیزای بدتری استفاده میشن.

روشنه که مصرف کنندگان، این شیرین کننده ها رو پذیرفته ان. با در نظر گرفتن آماری که سال ۲۰۰۴ به وسیله شورای کنترل کالری گرداوری شده، ۱۸۰ میلیون آمریکایی، معمولا از اجناس بدون شکر مانند دسرها و نوشابه هایی که بطور مصنوعی شیرین شدن استفاده می کنن، و با وجود اجناس جدید در حال گسترش و کنار گذاشته شده، این روند، مشخص می کنه که هیچ نشونه ای از کاهش مصرف وجود نداره.

جدیدترین شیرین کننده مصنوعی موجود در بازار، سوکرالوزه که تحت تاثیر گرما قرار نمی گیره و در نوشیدنیای داغ، اجناس پخته شده، و غذاهای فراوری شده، شیرینی اش رو حفظ می کنه. این شیرین کننده، فایده هایی داره: اسپارتام نمی تونه بمدت طولانی نگهداری شه و نمیشه با اون آشپزی کرد، اما سوکرالوز در مقابل گرما پایداره، پس می تونین در پخت و پز ازش استفاده کنین!

شیرین کننده های معروف دیگری هم وجود دارن از جمله آلیتام که ۲۰۰۰ بار شیرین تر از ساکارزه. تقاضاهای زیادی واسه به کار گیری این ماده در طیف خیلی از غذاها و نوشیدنیا در آمریکا هست.

شیرین کننده دیگه، سیکلاماته که ۳۰ برابر شیرین تر از ساکارزه، اما در بین شیرین کننده های تجاری قابل قبول، دارای کمترین قدرت شیرین کنندگیه. این شیرین کننده در سال۱۹۷۰ در آمریکا ممنوع شد، اما الان در سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)، پیشنهادی واسه تایید دوباره اون هست.

دی هیدروکالکونا، شیرین کننده های مصنوعی بدون کالری هستن که از بیوفلاونوئیدهای میوه های مرکبات بدست میان و حدود ۳۰۰ تا ۲۰۰۰ بار شیرین تر از ساکارزه.

گلیسیریزین، عصاره بدون کالری ریشه شیرین بیان است، که ۵۰ تا ۱۰۰ بار شیرین تر از ساکارزه. این شیرین کننده واسه مصرف به عنوان طعم دهنده و تقویت کننده طعم در آمریکا، تایید شده.

استویوساید، از برگای یه گیاه در آمریکای جنوبی بدست میاد و ۳۰۰ بار شیرین تر از ساکارزه. الان واسه مصرف در ۱۰ کشور از جمله ژاپن، پاراگوئه و برزیل تایید شده. این گیاه، در آمریکا فقط می تونه به عنوان یه مکمل غذایی به فروش برسه.

یکی دیگه از شیرین کننده های قوی، توماتینه که مخلوطی از پروتئینای یه میوه در غرب آفریقاه و حدود ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ بار شیرین تر از ساکارزه. به عنوان یه تقویت کننده، طعم در نوشابه ها، مربا، ژله، چاشنیا، اجناس شامل شیر، ماست، پنیر، قهوه و چای فوری، و آدامس در آمریکا تایید شده./ فیتنس مگزین

.

منبع :

Post Author : ماه نشان

Related Post

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *